మరో వారాంతపు మనో విహారం...

ఈ వారాంతం కూడా ఎప్పటిలాగే..

నా మనోభీష్టానికి

కాస్త కాలాన్ని ప్రసాదించింది..

ఈ మధ్య కాస్త ఎక్కువగా వింటున్న దేవులపల్లి వారి

“గడిచేనటే సఖియా… ఈ రాతిరీ..”

అంటూ ఓలేటివారి స్వర మాధుర్యాన్ని

కాస్త కాస్త గ్రోలుతూ ఉంటే..

అలా మనసు కాస్త చలించి ,

డాక్టర్ ప్రసాద రెడ్డి గారి కిందనున్న లైన్లు

చదివి కాస్త తడిబారి, సుదూరంలో ఉన్న

నా చిన్నారులను, నా కన్నీట నింపింది…

చెడ్డీల నుంచి, చమ్కీల చుడీదార్ల దాకా

పప్పీ షేమ్ల నుంచి పట్టు పావడాలా దాకా..

అవెన్ని వేషాలు మార్చినా…

ఈ నాన్న కన్నుల్లో

తానింకా కుందేలు పిల్లే..

ఈ తండ్రి గుండెల్లో

తానింకా మంచుపూల జల్లే..